• Występowanie:stawy i wyrobiska, jeziora, zb. zaporowe, rzeki średnie nizinne, rzeki wielkie nizinne.
• Morfologia: szczupak kiedy płynie, wygląda jak „wodna strzała”. Tułów wydłużony, mocno przewężony przed nasadą płetwy ogonowej, głowa z przodu spłaszczona, płetwa grzbietowa przesunięta w tył, aż nad płetwę odbytową. Szczupak ma ciało mało elastyczne, dlatego pływa i atakuje przeważnie w linii prostej, czasami szerokim łukiem. Być może przyczyną tego „usztywnienia” są silnie rozwinięte mięśnie tułowia, niezbędne jednak do przezwyciężenia dużej siły bezwładności ciała. Szczupak startuje przecież do ataku z miejsca i to w ułamku sekundy, napotyka więc od razu na duży opór wody. Podczas takiego „skoku” szczupak może w ciągu sekundy z całkowitego bezruchu osiągnąć prędkość do 40km/h. Jednak przez dziewięćdziesiąt procent życia stoi w wodzie w bezruchu, czatując na zdobycz, co wcale nie jest łatwiejsze od pływania, gdyż środek ciężkości tej ryby położony jest ponad pęcherzem pławnym, co w każdej chwili grozi „wywrotką”. Dopadniętą zdobycz chwyta głęboko, wciętym do wysokości oczu, spłaszczonym, przypominającym kaczy dziób pyskiem, uzbrojonym w potężne i ostre zęby. Zęby mniejsze, zagięte ku tyłowi, wyrastające prawie z całej paszczy drapieżnika, są osadzone przegubowo. Przytrzymując zdobycz i składając się ku tyłowi, umożliwiają przesuwanie jej ku gardzieli. W przypadku gdy pochwycona ryba jest zbyt wielka, szczupak nie mogąc jej wypluć, gdyż nie pozwala na to szczoteczka małych zębów, często dławi się swoją ofiarą. Zęby szczupaka ulegają sukcesywnej wymianie przez całe życie, co pozwala mu na sprawne zdobywanie pokarmu. W czystych rzekach i jeziorach, gdzie woda jest przejrzysta, szczupak ma grzbiet ciemnobrązowy, brzuch prawie biały, boki zielone z żółtymi lub zielonkawymi plamkami. W wodach o dnie mulistym, boki ryby stają się szare lub szarobrunatne, brzuch żółtawy, ciemnieją również cętki. Dzięki dostosowaniu się ubarwienia do otoczenia, czatujący w bezruchu drapieżnik jest prawie niedostrzegalny dla nadpływającej zdobyczy.
• Żerowanie: gdy szczupak osiąga długość około 20 mm i zjada pierwszą rybę, przechodzi zdecydowanie na ten pokarm. Szczupak najpierw żywi się larwami płoci, która właśnie w tym czasie odbywa tarło, a następnie larwami i narybkiem innych ryb karpiowatych, kolejno przystępujących do rozrodu. Gdy ma 4,5cm, ryby stanowią 50% jego menu, a gdy osiąga 5,5cm są pokarmem zasadniczym. Szczupaki polują z zasadzki, odżywiając się głównie tym, co najłatwiej im upolować, czyli rybami najliczniej występującymi w danym akwenie. Mając do wyboru kilka ofiar o odpowiednich rozmiarach (łatwych do połknięcia), w pierwszej kolejności atakuje największą z nich.
• Rozmnażanie: tarło odbywa się na przybrzeżnych płyciznach, przeważnie na przełomie marca i kwietnia przy minimalnej temperaturze wody 2-5ºC. Wczesny, przypadający na surowe warunki okres tarła ma swoje głębokie uzasadnienie, gdyż: dorosłe szczupaki po tarle mogą się dokarmić łatwymi do upolowania tarlakami innych gatunków ryb, odbywających rozród w kilka tygodni później, mały narybek w szóstym tygodniu po wylęgu ma do dyspozycji bogatą bazę pokarmową w postaci wylęgu ryb karpiowatych.
Tarło odbywa się najczęściej w miejscach płytkich (0,6-1,2m), zacisznych, osłoniętych przed falowaniem, z wodną roślinnością. Samica składa ikrę w kilku porcjach podczas jednego dnia. Ikra szczupaka jest przezroczysta w kolorze bursztynowym, mało kleista i słabo przytwierdza się do podłoża. Ma średnicę około 2,5-2,7mm i wyraźną, pomarańczową plamkę żółtkową. Samice wytwarzają około 30-40 tyś. ziaren ikry na 1 kg masy swego ciała. Przy temperaturze około 8,5°C wylęg szczupaka następuje po 19 dniach od zapłodnienia. Larwy opadają na dno, by tam przyczepione do traw mogły wykształcić otwór gębowy, pokrywy skrzelowe i płetwy. Na całkowite ukształtowanie młodego szczupaka potrzeba około dwu tygodni, tyle trwa okres rozwoju larwalnego. Maleńkie, lecz całkiem już wykształcone rybki spływają wtedy z wodą z tarlisk i rozpoczynają samodzielne żerowanie, polując na skorupiaki planktonowe i larwy owadów.
• Szczupak okres ochronny: od 1 stycznia do 30 kwietnia.
• Szczupak wymiar ochronny: 45 cm *Okręg Katowicki PZW - 50 cm
• Szczupak dobowy limit połowu: 3 szt.
• Szczupak rekord Polski: 24,10 kg (Wiadomości Wędkarskie), 133 cm – 2003 r. (Wędkarski Świat)
26 październik 2009, piękna pogoda, słońce mocno grzeje jak na tą porę roku, lekki wiatr, postanowiłem że jutrzejszy dzień spędzę na rybach. Zadzwoniłem do kolegi i jesteśmy umowieni na 6 rano. W sklepie wędkarskim dokupiłem kilka potrzebnych rzeczy, wieczorem wzięłem się za uzbrajanie sprzętu. Post
Witam , wczoraj na tvn turbo leciało wędkarstwo moje hobby , , kiedyś leciało bodajże rok temu , wczoraj był odcinek o sandaczach łowili na spining , trupka i metodą gruntową , myślę że warto oglądać ... pozdrawiam i życzę taaaakich rybek
Czarna Nida – całkiem przyjemna rzeka w malowniczych Górach Świętokrzyskich. Powstaje z połączenia dwóch rzek Belnianki oraz Lubrzanki. Łącząc się w Żernikach z Białą Nidą tworzy Nidę. Przepływa ona przez Morawicę, Ostrów, Wolicę, Tokarnię. Jej długość to 64 km. Bieleckie Młyny znajd
Wyjazd na szczupaka 2010-03-10
26 październik 2009, piękna pogoda, słońce mocno grzeje jak na tą porę roku, lekki wiatr, postanowiłem że jutrzejszy dzień spędzę na rybach. Zadzwoniłem do kolegi i jesteśmy umowieni na 6 rano. W sklepie wędkarskim dokupiłem kilka potrzebnych rzeczy, wieczorem wzięłem się za uzbrajanie sprzętu. Post
zobacz więcej 
12 
1 
patryk12345
Czarna Nida – całkiem przyjemna rzeka w malowniczych Górach Świętokrzyskich. Powstaje z połączenia dwóch rzek Belnianki oraz Lubrzanki. Łącząc się w Żernikach z Białą Nidą tworzy Nidę. Przepływa ona przez Morawicę, Ostrów, Wolicę, Tokarnię. Jej długość to 64 km. Bieleckie Młyny znajd![Szczupak ;] Jak narazie największy](foto_user/mini/th_32592-18504.jpg)
.jpg)
.jpg)
Maly1993
![Sumik ;]](foto_user/mini/th_32592-18495.jpg)
