• Występowanie: stawy i wyrobiska, jeziora, zb. zaporowe, rzeki górskie, rzeki średnie nizinne, rzeki wielkie nizinne, płytkie wody przybrzeżne Bałtyku.
• Morfologia: okoń ma ciało wyraźnie wygrzbiecone i pokrywają je drobne, ostre łuski, zachodzące na siebie dachówkowato i bardzo głęboko osadzone w kieszeniach skórnych. Maleńkie ząbki na ich zewnętrznej stronie nadają jego ciału charakterystyczną szorstkość w dotyku. Kości pokrywy skrzelowej posiadają ostry kolec, którym możemy boleśnie się ukłuć. Grzbiet okonia jest najczęściej ciemnoturkusowy, boki zielonożółte, układa się na nich prostopadle od pięciu do dziewięciu charakterystycznych ciemnych smug. Charakterystyczne jest położenie płetw brzusznych – bardzo blisko przodu tułowia, prawie pod piersiowymi. Te ostatnie kryją zresztą ostre kolce, zdradliwsze od tych grzbietowych, bo mniej widoczne. Płetwy brzuszne, odbytowa i ogonowa, są pomarańczowe, przy brzegach krwistoczerwone. Pierwsza część dwudzielnej płetwy grzbietowej rozpiętej na ostrych, kolczastych promieniach twardych jest szara z czarną plamką na końcu, druga część jest zielonożółta. Barwa ciała zależna jest od środowiska, w którym okoń stale przebywa: jeśli żyje bliżej brzegu, a dno jest jasne, przeważają barwy zielonkawe z wyraźnym żółtym odcieniem, natomiast okoń zamieszkujący głębsze wody z ciemniejszym dnem odznacza się znacznie ciemniejszą barwą skóry. O jego wybitnie drapieżnym trybie życia świadczy obszerna paszcza, gęsto usiana małymi, ostrymi zębami.
• Żerowanie: okoń, mimo dużego apetytu, rośnie bardzo powoli, dorastając do około 25 cm długości i około 200 g wagi dopiero w piątym lub nawet w szóstym roku życia, a do ciężaru 1 kg dopiero, gdy osiągnie dziesięć-dwanaście lat. Narybek początkowo odżywia się planktonem, później organizmami bezkręgowymi, a w momencie gdy najbardziej żarłoczne osobniki w stadzie młodych okoni, żyjących w trudnych warunkach, osiągają odpowiednie rozmiary (10-15cm), natychmiast zaczynają odżywiać się mniejszymi od siebie rybami. Nie gardzą przy tym przedstawicielami własnego gatunku. Jeżeli w danym zbiorniku występują już cierniki, to wtedy one stanowią główną zdobycz młodych drapieżców. Niektóre okonie, mające dziesięć do dwunastu centymetrów długości, są już prawdziwymi rybami drapieżnymi. Z drugiej jednak strony ciągle jeszcze potrafią zaspokajać głód, ryjąc w mule lub zawzięcie polując na ośliczki. Czasami dochodzi też do takich sytuacji, że okonie o długości 20 cm ciągle odżywiają się tylko zooplanktonem. Dzięki tak dużej zdolności przystosowawczej, umiejętności różnorodnego odżywiania się, okoń nie tylko potrafi przeżyć w kwaśnej wodzie, ale także stworzyć liczną populację. Pod tym względem są to ryby po prostu bezkonkurencyjne. Okonie, żyjące w akwenach ubogich w pokarm naturalny, często tworzą tak zwane formy głodowe, a skarłowaciałe osobniki nigdy nie dorastają do normalnych rozmiarów. Okoń zawsze dostosowuje swój wzrost do warunków pokarmowych w wodzie. Czasami cała populacja składa się tylko z osobników wielkości dłoni, kiedy indziej zaś ryby dorastają do kapitalnych rozmiarów i pod tym względem niczym się nie różnią od okoni żyjących w wielkich i żyznych jeziorach.
• Rozmnażanie: dojrzałość płciową okoń osiąga w trzecim roku życia. W kwietniu i maju, gdy woda osiągnie temperaturę około 6°C, samica składa około trzydziestu tysięcy ziaren ikry, która układa się na podwodnej roślinności w formie charakterystycznych, długich na 2 metry taśm. Ikra okoni składana jest w płytkich i przeważnie silnie zarośniętych miejscach. Podczas upalnych miesięcy letnich, gdy stada okoni osiągają dojrzałość płciową, zaczynają przystępować do tarła. Świeżo wykluty narybek już w pierwszym roku swojego życia może osiągnąć długość 6, a nawet 8 centymetrów. Jeżeli rok po roku następują po sobie upalne lata, to wkrótce liczebność populacji tych ryb staje się tak wielka, że dla wielu z nich zaczyna brakować pożywienia. Cały dostępny pokarm naturalny błyskawicznie znika w milionach pysków wiecznie głodnych garbusów wielkości dłoni. W tym właśnie momencie niektóre okonie zaczynają odczuwać nieodpartą chęć kanibalizmu i przestawiają się na pokarm złożony wyłącznie z osobników własnego gatunku. Z punktu widzenia psychiki człowieka jest to odrażający proceder, jednak matka natura wie co robi. Dzięki kanibalizmowi, rozrośnięta populacja okoni szybko przerzedza się. Równowaga zostaje zachowana.
• Okoń okres ochronny: nie ma
• Okoń wymiar ochronny: na wodach przybrzeżnych Bałtyku zarzadzanych przez Urzędy Morskie – 17 cm; Okręg Nadnotecki i Okręg Radomski PZW - 15 cm; Okręgi PZW: Częstochowski (zb. Poraj), Mazowiecki, Opolski, Poznański, Toruński - 18 cm.
• Okoń dobowy limit połowu: nie ma
• Okoń rekord Polski: 2,65 kg (Wiadomości Wędkarskie), 55 cm – 2005 r. (Wędkarski Świat)
28 lutego br. na tafli zbiornika wodnego w Podzamczu, rozegrane zostały 'towarzyskie zawody w wędkarstwie podlodowym'. Organizator - Koło nr 51 w Pilawie. W zawodach wzięło udział 27 zawodników z ościennych kół PZW takich jak: Koło nr.22 w Mińsku Mazowieckim, Koło nr.19 w Garwolinie, Koło w Maciej
Czarna Nida – całkiem przyjemna rzeka w malowniczych Górach Świętokrzyskich. Powstaje z połączenia dwóch rzek Belnianki oraz Lubrzanki. Łącząc się w Żernikach z Białą Nidą tworzy Nidę. Przepływa ona przez Morawicę, Ostrów, Wolicę, Tokarnię. Jej długość to 64 km. Bieleckie Młyny znajd
Towarzyskie Zawody Podlodowe - Podzamcze 2010 Koło Pilawa 2010-03-03
28 lutego br. na tafli zbiornika wodnego w Podzamczu, rozegrane zostały 'towarzyskie zawody w wędkarstwie podlodowym'. Organizator - Koło nr 51 w Pilawie. W zawodach wzięło udział 27 zawodników z ościennych kół PZW takich jak: Koło nr.22 w Mińsku Mazowieckim, Koło nr.19 w Garwolinie, Koło w Maciej
zobacz więcej 
0 
10 
hanss914
Czarna Nida 2010-03-07
Czarna Nida – całkiem przyjemna rzeka w malowniczych Górach Świętokrzyskich. Powstaje z połączenia dwóch rzek Belnianki oraz Lubrzanki. Łącząc się w Żernikach z Białą Nidą tworzy Nidę. Przepływa ona przez Morawicę, Ostrów, Wolicę, Tokarnię. Jej długość to 64 km. Bieleckie Młyny znajd
jakubm7
![Sumik ;]](foto_user/mini/th_32592-18495.jpg)
